Podatek od darowizny jest regulowany przez dwie ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn[1] podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny (czystej). Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC)[2], podatkowi podlega umowa darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy.

        Kwestię podatku od umowy sprzedaży reguluje ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych[1]. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy sprzedaży. Podatkowi podlega także zmiana umowy sprzedaży, jeżeli powoduje ona podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Umowa sprzedaży jest umową cywilnoprawną regulowaną przez Kodeks cywilny w art. 535 i n. Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

       Kwestię podatku od pożyczek reguluje ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych[1]. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Podatkowi podlega także zmiana umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, jeżeli powoduje ona podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Umowa pożyczki jest umową cywilnoprawną regulowaną przez Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 720 i n. Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Termin „pieniądze” odnosi się do znaków pieniężnych, za jakie, stosownie do art. 31 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim[2], uważa się banknoty i monety opiewające na złote i grosze[3].

         Podatek dochodowy od osób prawnych[1] jest regulowany przez ustawę z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych[2]. Zgodnie z art. 1 ust 1 u.p.o.p. ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych w organizacji, zwanych dalej „podatnikami”. Ustawę tą stosuje się także do Ochotniczych Straży Pożarnych oraz Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. Zgodnie bowiem z art. 19 ust 1 u.ppoż. Ochotnicza Straż Pożarna i Związek Ochotniczych Straży Pożarnych funkcjonują w oparciu o przepisy ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Zarówno pojedyncze OSP jak i sam Związek OSP RP mają status stowarzyszeń, a w świetle art. 17 ust. 1 u.p.o.s. stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Ochotnicze Straże w Polsce uzyskały wpisy do KRS-u podobnie jak sam Związek OSP RP. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych będzie miała także zastosowanie do tych Oddziałów Wojewódzkich Związku OSP RP, które uzyskały odrębną od Związku OSP RP osobowość prawną.

      Podatek od towarów i usług (PTU; VAT – ang. Value Added Tax) jest podatkiem regulowanym przez ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług[1]. Podatek od towarów i usług stanowi dochód budżetu państwa.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,

2) eksport towarów,

3) import towarów na terytorium kraju,

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

       Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.ppoż. członek ochotniczej straży pożarnej, który uczestniczył w działaniu ratowniczym lub szkoleniu pożarniczym organizowanym przez Państwową Straż Pożarną lub gminę, otrzymuje ekwiwalent pieniężny. Wysokość ekwiwalentu ustala rada gminy w drodze uchwały. Wysokość ekwiwalentu nie może przekraczać 1/175 przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych[1] przed dniem ustalenia ekwiwalentu, za każdą godzinę udziału w działaniu ratowniczym lub szkoleniu pożarniczym. Ekwiwalent jest wypłacany z budżetu gminy[2].

       Minister Gospodarki prowadzi punkt kontaktowy. Zadaniem punktu kontaktowego jest:

1) umożliwienie dopełnienia procedur związanych z podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2) udzielanie informacji, o których mowa w art. 22b oraz art. 22d u.s.d.g.

Punkt kontaktowy umożliwia złożenie drogą elektroniczną do właściwych organów wniosków, oświadczeń lub notyfikacji niezbędnych do podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej oraz uznania kwalifikacji zawodowych. Punkt kontaktowy nie prowadzi doradztwa w indywidualnych sprawach. Punkt kontaktowy jest prowadzony za pośrednictwem strony internetowej, zwanej dalej „stroną internetową punktu kontaktowego”[1].

Przekazywanie danych między punktem kontaktowym a właściwymi organami odbywa się za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej lub elektronicznych skrzynek podawczych właściwych organów albo innych systemów teleinformatycznych umożliwiających dostęp do rejestrów sądowych.

      Wniosek o zawieszenie lub wznowienie działalności gospodarczej przez OSP składa się na urzędowym formularzu[1]. Wzór ten jest zgodny z rozporządzeniem[2] i jest to wzór formularza wniosku o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców – zawieszenie/wznowienie wykonywania działalności gospodarczej – oznaczony symbolem KRS-Z62, stanowiący załącznik nr 88 do rozporządzenia.

Wniosek o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej powinien zawierać:

1) nazwę lub firmę,

2) numer KRS,

3) numer NIP,

4) siedzibę i adres przedsiębiorcy,

        OSP niezatrudniająca pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Jeżeli okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej obejmuje wyłącznie pełny miesiąc luty danego roku kalendarzowego, za minimalny okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przyjmuje się liczbę dni miesiąca lutego przypadającą w danym roku kalendarzowym.

Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej może być oznaczony w dniach, miesiącach albo miesiącach i dniach. Do obliczania okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

      Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.s.d.g. dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego OSP w każdym przypadku, gdy:

1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.